Никога немам,
никог, на свету целом,
док мислим на далеке дане
од којих су остале само сени.
Као суза низ образ града,
тече река.
Као прозирна вода са кладенца,
кроз коју се назире дно моје душе
Кaо Прометеј на небу голом,
распет сам.
Јецају музе док звезде уздишу,
грли ме облак, громови њиште.
Као из цркве,
из груди ми јече звона.
Кроз крик мисли плачу речи,
док отимам те од тишине.
(Прочитано: 62 пута, 1 прочитано данас, Сви чланци прочитани: 1.197.514 пута)