Мој народ сам узвишен, дичан,
Остављен на сред раскршћа,
Бритка сабља Обилић Милоша,
Крсташ барјак Бошка Југовића.
Дрско пријети отргнута рука
Испод топлог мајчиног скута
Туђинцу, тиранину, азијату
У страну куго и овога пута.
Васкрсла хајдучка мишица,
Тврде руке жуљевите голе
Пред којим се Цариград тресе,
Тим црним сељаком из Тополе.
Из расутог ће пепела и праха
Васколико српство да се диже,
Бисере славе златом опточене
Из огња и крви поново да ниже.
Мој народ сам, с вјером у Бога
Пркосно између запада и истока,
Погледа упртог у звјездано небо
Док рана крвари дубока, дубока
(Прочитано: 26 пута, 1 прочитано данас, Сви чланци прочитани: 1.191.533 пута)