Има нешто чврсто, јако
што нас веже и што спаја,
као сјенка што гази лако
и прати нас до бескраја.
Мора бити нешто веће,
нешто слађе, нешто драже,
нешто више и од среће,
што не може да се каже.
Исти плам у нама живи
небу плавом што се диже,
за тај огањ нисмо криви,
опојни нас мирис стиже.
То је љубав што се крије
из прикрајка све нам даје
препозната је од раније,
и суђена да вјечно траје.
15. мај 1975. године
(Прочитано: 15 пута, 1 прочитано данас, Сви чланци прочитани: 1.272.324 пута)