Све што знам
и не знам,
полако нестаје.
Сам живот има своју драму,
свој сценарио
људског успеха и неуспеха.
И све је то нормално.
Дође изненада,
направи хаос.
Као цунами.
А онда оде
како је и дошао ,
без поздрава.
Остави пустош
у људским душама.
Тихо крваре душе,
чекајући опоравак
који долази ниоткуда,
нестваран и савршен.
Полако,
кроз испрекидане мисли,
разоткривене потребе
и скривена надања,
кроз могуће догађаје
болесно урушеног
система стварности,
кроз готове, до бола уздрмане
слике свакодневице,
кроз бесмислице
које имитирају све ,
од постанка
до смирја.
И постаје само
савршено измишљена збиља.
(Прочитано: 46 пута, 1 прочитано данас, Сви чланци прочитани: 1.272.324 пута)