Као одјек туге зајецаше звона
док у оку сетном трептај сузе једне
ко сироче саме, би једина спона
између прошлости и вечности ледне.
Зарудише звуци несталом осмеху
и дубоку стазу засекоше с криком
лицу, што запрети раздраганом плеху
да опело такво никад више ником.
Вапај хумне земље болу није раван
звери што у мени риком зору руди,
па уплатних покров неспокоја чаман
ходочашћем снима, да дан не разбудим.
Замуче занавек дах животне моћи
тренутком кад бисер непребола кану.
У извор се твори што ври у самоћи,
да с’ жубором хрли сваком новом дану.
(C) Душан Комазец
(Прочитано: 71 пута, 1 прочитано данас, Сви чланци прочитани: 1.289.326 пута)