ОКРЕТАЊЕ ТОЧКА
Копка ме то окретање точка,
под млазом неумитне истине…
Mада време је сад за преча посла,
мада време је за скидање паучине.
Овај свет пун је подвала,
пун је борбе за опстанак голи.
На сваком кораку још једна рана;
зашто ситог глад не заболи?
Илузије потону кад заискри беда.
Идеали склизну ко одјек гласа.
Нико нам слободу на поклон не да,
до слободе много је од крви таласа.
До слободе много је олуја,
а далеки и једини циљ опстанак.
Много тога нестане у вртлогу струја,
много тога човек задржи у себи.
Копка ме то окретање точка,
та неумитна коб судбине.
На крају се ипак све одмота,
нема никад бекства од истине.
© Љубодраг Обрадовић
(Прочитано: 100 пута, 1 прочитано данас, Сви чланци прочитани: 1.289.504 пута)