Мисли су полетеле у сензације
Надвисиле обелиск младости.
Срце се брзо предало као зов
Да се уђе у немирне”орканске висове”,
Па омађијаност распустила стражу
И кроз слаткоречје отворило обзорје
Које се кроз величајност
Помаља неосетно.
Кроз поглед је пресуда изречена,
Родише се снови и наде,
Река почиње да плави клисурама срца
И све у мени тумара и дрхти.
Перон је са видика нестао
А размак недокучиво растао.
Неуморна мождана ткива
Одржаше лекцију опреза
Ал џиновске висине у које се пилсира
Учинише да живот заокрет направи
И почиње смело да парадира.
Аорта се излила па необуздано
Плави по катакомбама.
Живот се незаустављиво преселио
Од старог до новог календара,
Све сенке сумње отклонио
И дубоко у обзнану заронио.
Пресуда је изречена,
Река узбуђења плави и надраста висине
Које се опиру писку локомотиве
А укус пољупца носи ме у маглине.