Ту у сјенци багремова
Сваког дана дуго стојиш,
Ко рањено мало птиче
Пролазнике сретне бројиш,
И гараве пружаш руке,
Очекујеш милост знану,
Неко динар, неко више
Да зазвечи на твом длану.
И кад златно сунце сија,
Вјетар шиба, киша туче,
Каљав, бос и рашчупан
Сваким даном као јуче.
Све док сутра у свитање
Кренеш гдје те срце вуче,
Да се смуцаш и да скиташ
Црн као црни мрак увече.
Ново мјесто, нови људи,
Да бијели гвоздењаци лете,
Да те као свата наџиџају,
Ти си слатко циганско дијете.
(Прочитано: 10 пута, 1 прочитано данас, Сви чланци прочитани: 1.142.153 пута)