PASTIR – Svetozar N. Popović

P A S T I R
Isususa su razapeli na krstu
O čemu je razmišljao ostalo je da nagađamo
Zašto su ga razapeli piše u Bibliji
Koju slabo ili nikako ne čitamo
Pastiri su bili na tragu istine i njegove i naše
Pastiri koje slavimo i koji se bogu za nas mole
Strižu one koji umjesto božjih izaslanika liče
Na božje izgnanike koji znaju da su sledeći
a poslednji s runom ostriženih kajanja
© Svetozar N. Popović

     Rodjen je sredinom prošlog vijeka u Danilovgradu gdje je  završio osnovnu školu. Gimnaziju je završio u Ulcinju. Studirao je na Nastavničkom Fakultetu u Nikšiću. Živi i radi u Danilovgradu.

     Poeziju je počeo da piše kao srednoškolac i student. U tom vremenu bio je aktivan sudionik svih kulturnih I literarnih zbivanja u zemlji i svom rodnom gradu. Objavljivao je u mnogim književnim časopisima toga vremena. Najčešce,  sukob sa samim sobom prenosio je na sukob sa sredinom u kojoj je stvarao. Mnogo je očekivao od života i stvaralaštva u njemu. Pisao je za “Pobjedu”, “Korake”, “Omladinski pokret” “Univerzitetsku riječ” i mnoge druge, danas nepostojeće listove i časopise. Osnivač je dramskog studija “D”u Danilovgradu i režiser prve prestave tog studija, Drame “Mladost pod suncem”.

     Osnovao je i bio prvi predsjednik kluba pisaca “Mihailo-Miho Vuković” u Danilovgradu. Osnovao je i studensku eksperimentalnu scenu Nastavnickog fakulteta u Nukšiću i kao dramaturg i režiser počeo da eksperimentiše sa stvarnošću. Ostale su zapamćene njegove ,vrlo uspjele kreacije: Dramatizacija poeme “Jama” Ivana Gorana Kovačića, parodije “Čegović na ljuljašci” i eksperimentalni igrokaza, drame “Anastazija” čije je prikazivanje , tada zatalasalo kulturnu javnost Crne Gore. Pokrenuo je mjesečni almanah “Pedagog” koji je povremeno izlazio do njegovog življena u Nikšiću. Bio je aktivni sudionik toga vremena: Predsjednik omladine Nastavničkog Fakulteta, sekretar omladine Univerziteta, tada u Titogradu.

     Postao je poligon za razračunavanje eksperimenta i stvarnosti. Umoran od svega prestaje da se bavi pisanjem i omladinskim aktivnostima. Okrenuo se običnim životnim temama. Njegovi rukopisi polako nestaju i bivaju uništeni njegovom nemarnošću osim zbirke poezije “Oraške magle” koju je, iz zaostalih, rukopisa sakupio i priprema za štampu njegov sin jedinac Vladimir Popović koji nije doživio njeno objavljivanje. Tragično je stradao 2011. Godine kao uspješan novinar,prodicent i izdavač. Njegovih 28 godina preselilo se u vječnost.