Аутор: Sanja Atanasovska

Ќе ти дојдам ненајавена

како судбина

што неизбежно те чека.

 

Ќе ти се вратам

како стара навика

од која бегаш.

 

Со остар меч

ќе ги тргнам

резбите од мраз

сраснати со твојата душа.

 

Твојот син се раѓа

со виолетови мисли

и цената на среќниот ден

екстремно брзо расте.

 

Ќе се нарекувам

така како што сакам

тогаш кога љубов крадам

Ненајавена!

Сакам да знам како дише

таа твоја прегратка од бранови.

 

Од вино и жито

за тебе правам виножито.

 

Биди ми мирно море

во овие години

само таков те сакам.

Те поттиснав на сите фронтови

за да ти докажам

дека оној што се откажал од добрината

никогаш не бил добар.

 

Те сакав многу

те преболував бавно

го корнев секој дел од мојата душа

што те бараше во мноштвото обични луѓе

а беше мој непребол

беше мој завет од младоста.

Sunce postaje budilica,
i budilica postaje sitnica.

Tvoje lice podsjeća
na pogači.

Afrodita,
život te negira
da je svaka visina uspjeh.
Tvoja katarza
daje ti snagu olovke.

Napustila si grad
tražiti šešir
s dovoljno velikom sjenom.

Afrodita,
praviš kanton pjesama
i pomladiš jastuk dodirom
da ne nosi bore na vlasištu.
Ogrtač lijepih riječi
baciš ga što dalje od sebe
a onda uzimaš
reč običnih ljudi.

Gradiš
kuću želja
veoma visoko
i tako postaje nevidljiva.
Uveče praviš figure od pijeska
koje baciš u rijeku ujutro.
Nakon nevjere
pažljivo zalijepiš vazu,
i to ne traje
susjedi znaju za vazu!
Afrodita,
zašto bi se udala na hladnoći
kada je ljeto?

Afrodita,
budiš se svaki dan
sa pitanjem
kuda plovi ovaj brod?
Dugoročno
flertuješ sa riječima.
Budi skromna prema parfemima
čim sumnjivi ljudi
počet će grebati
ispod površine
onoga što jesi.
Afrodita,
narcis si koji se zakleo u tišini
i preselio se u ugodnu kožu
a geografiju morala
promijenio.
Tvoj krevet je mekan
tvoj san je trnovit
i u talogu kafe
prijeti čovjek s mačem.
Ko zna, možda predugo
nadahnjuješ me
i zato okupi moj mir
među dragim kamenjem.

Afrodita
znam da te bijes ubija
u tvojih stotinu kvadratnih metara samoće
a u sebi skrivaš želju
da duše svih varalica i latinskih ljubavnika
da ih zakljiš u poštansko sanduče
među starim šarenim pisma.

Afrodita
natjeraš me da se opet obratim tebi
i pisati dugačke pjesme
kao rezultat mog savršenog neznanja.

Ja ću te smjestiti
u najjednostavnijoj zagonetki
pokazaću ti Balkan
između dlanova,
i zaspiš s mišlju o svjetovnoj slavi.

Afrodita
tvoje ogledalo ima godinama
tvoj život je kotač,
ako je postojala pisaća mašina
bila bi tvoj savršeni dekor.