C’est l’amour (То је љубав)
Лутајући земљом, корен своје место открива,
продирајући у душу љубав у ћелијама се гнезди,
поносно се диже до неба, пуштајући лист надом прекривен,
кроз додир нежан и пољубац сладак зрна појављују се као звезде.
Јасна кап са изданка винове лозе мелодично капље,
док гудало жице виолине нежно милује,
љубав тихо цвета у срцу где први пут ступа,
и тај одсјај грожђаног сока светлуцави жар распламсава.
Као глисандо вода се у вино ствара од зрелог грожђа,
материја у души када прође филозофија је света,
скидајући тајну првог дрхтања кроз плесни рад,
јер само са вином љубав може у било ком облику да слети.
Напуните црвеним вином пехар живота златан и стар,
заједно са љубавном нотом отвориће ти душу своју,
та мистична, ароматична течност божански је дар,
подсећање на то како љубав изгледа у својој искреној боји.
Да ли је Човечанство променило ову боју са бесом и љубомором,
да ли је декор раскошан као лажни вео преко љубави стављен,
хоће ли материјом духовност да засени и зароби,
Зар се не може зауставити ово што се данас ради?
Као лоза, и љубав у души се сади, ниче и сазрева,
оплеменујући сваку мисао, оживљавајући сваку реч,
вино кроз грло жедно свог подвига слави и пева,
јер није пијанство кад вино искрену мисао лије.
А када године као allegro, vivo или presto прођу за час,
сећање у вечности оставиће траг као кап вина без гласа,
онда оно осећање радости што одзвања у души као бас,
подсећа да наздравимо: за љубав, за живот, за нас!
© Моника Стојанова из Скопља, Република Северна Македонија
Категорија: Млади песници
C’est l’amour (Тоа е љубовта)
Лутајќи низ почвата, коренот своето место го открива,
продирајќи во душата, љубовта во клетките се гнезди,
гордо кон небото се издига, пуштајќи лист со надеж се покрива,
низ допир нежен и бакнеж сладок зрната се јавуваат ко ѕвезди.
Капка бистра од ластарот на лозата мелодично капнува,
гудалото жицата на виолината додека милозвучно ја гали,
љубовта тивко расцветува во срцето каде првпат стапнува,
а тој одблесок од лозовиот сок трепетливото жарче го пали.
Како глисандо водата вино се стори од грозјето зрело,
материјата во душа кога преминува философија е света,
соголувајќи ја тајната на првиот трепет низ танцовото дело,
оти само со виното љубовта може во секоја форма да слета.
Наполнете го со црвено вино пехарот на животот златен и стар,
заедно со љубовната нота тоа ќе ја отвори душата своја,
таа мистична, ароматична, рујна течност божествен е дар,
потсетник како изгледа љубовта во вистинската, искрена боја.
Дали Човештвото со гнев и љубомора оваа боја ја смени,
дали декор раскошен како лажен превез над љубовта стави,
дали со материјата сака духовноста да ја засени и плени,
зар навистина не може да се запре денес ова што се прави?
Како лозата, и љубовта во душата се сади, никнува и зрее,
оплеменувајќи ја секоја мисла, животворејќи го секој збор,
виното низ грлото жедно за својот подвиг слави и пее,
оти не е пијанство кога виното искрената мисла ја лее.
А, кога годините како allegro, vivo или presto ќе минат за час,
споменот во вечноста ќе остави траг ко капка вино без глас,
тогаш она чувство драго кое во душата одѕвонува како бас,
нѐ потсетува да наздравиме: за љубовта, за животот, за нас!
© Моника Стојанова из Скопља,
Република Северна Македонија
Студент докторске академске студије, Пољопривредног Факултета, Универзитет у Београду, Република Србија
