СЕТИ СЕ….
Сети се вољених стаза,
латица ружа под стопалима,
а вихор их носи и шали се
свестан својих моћи…
Сети се када газиш траву
како голица стопала
и како као помахнитала
расте преко ноћи…
Сети се песме боја
и јата што виртоузно надлећу,
меканог јастука севера,
и таласа како се залећу…
Сети се магије тренутка
чекања без имало страха,
звездана раскршћа су се љубила,
а ми смо остали без даха…
Сети се како смо се отисли
у светлост попут барке…
Дал нас је то стварност пренула
или су то сада другачије бајке?
© Mиладиновић Сандра
