SUNCEV SIN
Koliko je tuge na ovom svetu “odanih slugu”,
koliko je srece u jednom stisku dragih ruku!
Dar sto rusi najtvrdje stene goropadi,
ostatak svetla od koga prestaje osecaj gladi!
Nemom u ocima vidim mudrost davnina,
decju dobrotu, neznost i plemenitost suncevog sina!
Dar sto opstaje kao plamen u sred zime,
isposnika sto luta za duhom vodjen nebom rime!
Koliko je blaga u ocima fresaka na zidu,
koliko je obmane u varljivom ocnom vidu!
Dar sto blista u rukama Svete Marije,
dok sinu Isusu mazi uvojke da bol zalije!
© Miladinovic Sandra