audio verzija
У ВАТРИ…
У ватри
растућег таласа
гори пена сунчева заласка.
Остани ту, малена…
Остани ту, на обали,
блиска ми у трави
и кад ноћ сунце поплави,
руку на чело ми стави.
Река ће да тече,
жубор шумове да упија
и док пољем плови вече,
љубав наша има да сија.
И би нам лепо,
и срећу нађох,
али за кратко!
Чим свану прво јутро,
на своју страну,
оде свако.
Оста поврљана трава
и плач забадава…
Идиле нема више!
У грудима
туга бол ствара,
а љубомора бес њише.
А река тече,
жубор срџбу упија
и док обалом плови вече,
сетну душу
ломи носталгија.
И би нам лепо,
и срећу нађох,
али за кратко!
Чим свану прво јутро,
на своју страну,
оде свако.
© Љубодраг Обрадовић
(Прочитано: 13 пута, 1 прочитано данас, Сви чланци прочитани: 1.142.198 пута)
